ابوالفضل فراتي -برادران فراتي :
شــــنیـد گــوش دلــم مــژده از ولادت زهــرا گـــشود بـلبـل طـبعم زبــان به مـــدحت زهرا فــضاى کعبه مـنور شـد از فــروغ جــــمالش صــفا گرفـت صـفا از صفاى صـورت زهرا خــــداى اکبر و اعــظم نـکرده خــلق بـه عالم ز نـسل حضرت آدم زنـــى به شــوکت زهرا به جـز خدیجه کبرا که هست مـظهر عصمت نـــزاد مــادر دیــگر زنـى به عــصمت زهرا بــــخوان حدیــث کــسا و بـین کـه خالق یـکتا نـــموده خـــلقت دنــــیا بـــراى خـــلقت زهرا نـــــهاده ســــاره سربــندگى به پاى سر یرش ســتاده هاجـــر چو خــادمان به خـدمت زهرا چـو اوست نور حق و حق در او نموده تجلى بـــه غــیر حــق نــشناسد کـسى حقیقت زهرا ولـى چه سود که با این همه جلالت و شوکت زمــــــانه بـود مــــدام از پـــــى اذیـت زهرا چــنان به درد و مـصیبت نمود صبر و تحمل کـه صبر شــد مـتحیر ز صبر و طاقت زهرا
بر مادر رسالت، رحمت حق، گل گلزار نبی، عزیز سرمدی، نور چشمان نبی. سلام بر زهره ی زهرا و همسر و همپای علی، سلام بر فاطمه که آیه ی رحمت است و مایه ی نعمت، سلام بر فخر زمین و جوهر دین، سلام بر فاطمه که پرتوی از مهر درخشان و جلوهای از بذر گلافشان است، سلام بر فاطمه که موجد مجد و شفابخش دل است هم او که مظهر عشق و صفابخش دلها و قلبهاست.
مادر تمام خوبیها... فاطمه جان! تو نشان لطف خدایی برایمان، تویی که پنجرهها همه بیقرار توأند و کوچهها در انتظار قدوم مبارکت. تویی که چشمانت همه حدیث و اعجاز است. تویی که وقتی دیگر بهانهای برای بودن نیست، میآیی و هستی و بودن، و حتی بالاتر، زیستن و عشق را رنگی دیگر میبخشی. تو که عالم همه از ناز قدوم تو آفریده شد. تو که کوتهنظران دیوسیرت، عشق خداوند را در چشمان رمزآلود پیامبر ندیدند، آن هنگام که تو را می نگریست و باران عاشقی در آسمان چشمانش هویدا میشد. تو که مناجات با قامت آسمانیات تفسیر میشد، آن هنگام که در محراب عشق، ترنم دلدادگی سر میدادی. تو که جبرئیل حامل سلام خداوند برایت بود. تو که با عشق ولایت زیستن و با درد ولایت رفتن را به همگان آموختی. تو که پیوند نبوت و امامت و ولایت بودی. تو که دنیا از برای جلوه تمام وجودت کوچک بود. تو بهار جاودانی برای سالهای زندگیمان.
عطر دلانگیز نیمه اردیبهشتماه، شمیم دلنواز روز و هفتهای مبارک را به همراه میآورد که یادآور سالروز میلاد باسعادت یگانه دخت نبی اکرم(ص) حضرت زهرای مرضیه(س)، مادر عشق و آفتاب هستیبخش عالم است. نوباوه رسالت، پیکره عصمت، بانوی بانوان جهان، فاطمه زهرا(س) در روز بیستم جمادیالثانی، پنج سال پس از بعثت پیامبر(ص)، در بن آسمان حجاز، در دامنه کوههای سنگی مکه، در چشمانداز کعبه، در منزل وحی، در خانهای که فرشتگان آن را خوب میشناختند و در آن رفت وآمد داشتند، آن جا که زمزمه نماز پیامبر(ص) در صبح و شام و آوای ملکوتی تلاوت ایشان در دل شب زمینش را به آسمان پیوند میزند، در خانه پیامبر(ص) و خدیجه(س)، آفتاب وجودش از شرق دامان خدیجه طلوع کرد و ولادتش برای پیامبر(ص)، مانند وزیدن نسیم بهشت در گرمای صحرای سوزان حجاز، روحبخش و دلنواز شد.
منبع : خبرگزاری قرانی ایران (ایکنا )-وبلاگ اميدواران (اميرفراتي )
ابوالفضل فراتي - فقط با يك ايميل به نشاني abforati62@gmail.com پاسخ سئوالات خود را ازما بگيريد .